దక్షిణాదికి అన్యాయం.. సమాఖ్య స్ఫూర్తికి విఘాతం ?

భారత ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలో మరో కీలక ఘట్టానికి తెర లేవబోతోంది. 201లో జరగనున్న పార్లమెంట్ నియోజకవర్గాల పునర్విభజన (డిలిమిటేషన్) దేశ రాజకీయ చిత్రపటాన్ని సమూలంగా మార్చే ప్రదర్శనలు కనిపిస్తాయి. అయితే, ఈ మార్పులు ఒకవైపు ఆనందాన్ని, మరోవైపు తీవ్ర ఆందోళనను కలిగిస్తున్నాయి. ముఖ్యంగా దక్షిణాది రాష్ట్ర ఉనికి, ప్రభావం దేశ రాజకీయాల్లో నామమాత్రంగా మారిపోయే ప్రమాదం పొంచి ఉందన్న వాదనలు బలంగా వినిపిస్తున్నాయి.

జనాభా నియంత్రణ శాపమా?

స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తర్వాత దేశంలో జనాభా నియంత్రణ కీలకమని భావించిన కేంద్రం, అన్ని రాష్ట్రాలకు పిలుపునిచ్చింది. ఈ పిలుపును అందిపుచ్చుకున్న దక్షిణాది రాష్ట్రాలైన ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణ, తమిళనాడు, కేరళ, కర్ణాటకలు క్రమశిక్షణతో జనాభాను నియంత్రిస్తాయి. విద్య, వైద్యం, ఉపాధి రంగాల్లో మెరుగైన ఫలితాలు సాధించాయి. కానీ, నేడు అదే క్రమశిక్షణ ఆ రాష్ట్రాలకు రాజకీయంగా శాపంగా మారుతోంది. మరోవైపు, జనాభా నియంత్రణలో విఫలమైన ఉత్తరాది రాష్ట్రాలు కేవలం ‘సంఖ్య బలం’తో దేశ రాజ్యాధికారాన్ని శాసించే స్థాయికి చేరుకుంటున్నాయి. ఇది ఒక రకంగా అభివృద్ధి చెందిన రాష్ట్రాలను శిక్షించడమే అవుతుంది.

అంకెల్లో అంతరం: ఉత్తరాది వర్సెస్ దక్షిణాది

జస్టిస్ సుదర్శన్‌రెడ్డి విశ్లేషణ ప్రకారం.., లోక్‌సభ స్థానాల సంఖ్య ప్రస్తుతం 543 నుంచి 821కి పెరిగే అవకాశం ఉంది. ఈ పెరుగుదల రాష్ట్రాల వారీగా చూస్తే విస్తుపోయే నిజాలు బయటపడుతున్నాయి.

ఏడు ఉత్తరాది రాష్ట్రాలు204, అంచనా వేసిన కొత్త స్థానాలు 362 పెరిగినవి +158. ఉత్తరప్రదేశ్ (ఒక్కటే)లో ప్రస్తుత స్థానాలు 80 కాగా.. వేసిన స్థానాలు137, పెరిగినవి +57 మొత్తం దక్షిణాది రాష్ట్రాలు ప్రస్తుత స్థానాలు 129 (సుమారు) పెరగనున్న కొత్త స్థానాలు 153 పెరుగుతున్నవి +24ఈ ఎక్కువగా చూస్తే, ఒక్క ఉత్తరప్రదేశ్‌లో పెరిగే స్థానాల సంఖ్య (57), దక్షిణాది స్థానాలు (24 కంటే ఎక్కువ) ఉన్నాయి. అంటే, దక్షిణాది రాష్ట్రాలు కలిసినా ఢిల్లీ పీఠాన్ని ప్రభావితం చేయలేని పరిస్థితి ఏర్పడనుంది.

సమాఖ్య వ్యవస్థకు సవాల్

భారతదేశం వివిధ సంస్కృతులు, భాషలు, భౌగోళిక పరిస్థితుల కలయిక. అధికారం కేవలం ఒకే ప్రాంతంలో కేంద్రీకృతమైతే, అది సమాఖ్య స్ఫూర్తిని దెబ్బతీస్తుంది. కేవలం ఉత్తరాది రాష్ట్రాల మద్దతుతోనే ఒక పార్టీ ప్రభుత్వ దక్షిణాన్ని ఏర్పాటు చేయడానికి వీలుంటే, ఇక రాష్ట్రాల అవసరాలు, ఆకాంక్షలు, నిధుల కేటాయింపు వంటి అంశాల్లో కేంద్రం ఏ మేరకు నివేదించబడుతోంది. దక్షిణాది కేంద్రానికి భారీగా పన్నులు చెల్లిస్తున్నాయి, కానీ తిరిగి పొందే నిధులలోనూ, రాజకీయ స్థాయిలోనూ వివక్షైతే అది ప్రాంతీయ అసమానతలకు పోటీ.రాజకీయ శూన్యత – మౌనం వీడాలిదురదృష్టవశాత్తూ లేదు, ఇంత పెద్ద ముప్పు పొంచి ఉన్నా దక్షిణాది రాజకీయ నాయకత్వం ఆశించడం లేదు. ప్రాంతీయ పార్టీలు తమ స్వల్పకాలిక రాజకీయ ప్రయోజనాల కోసం మౌనం వహించడం భవిష్యత్తు తరాలకు తీరని అన్యాయం చేసినట్లవుతుంది. పార్లమెంటులో దక్షిణాది గొంతు మూగబోకముందే అన్ని పార్టీలు ఏకతాటిపైకి రావాలన్న వాదనలు వినిపిస్తున్నాయి.

పరిష్కారం దిశగా..

పునర్విభజన అనేది కేవలం జనాభా ప్రాతిపదికన మాత్రమే కాకుండా, అభివృద్ధి సూచికలు, అక్షరాస్యత, ఆర్థిక క్రమశిక్షణ వంటి అంశాలను తీసుకుంటే బాగుంటుంది. బాగుంటుంది కాదు.. జరగాలి కూడా.. రాష్ట్రాల మధ్య సీట్ల నిష్పత్తిని 1971 జనాభా లెక్కల ప్రకారం రాజ్యాంగ సవరణ చేయాలి. లేదా, అమెరికా సెనెట్ తరహాలో రాజ్యసభలో అన్ని రాష్ట్రాలకు సమానం కల్పించేలా సంస్కరణలు తీసుకురావాలి.

ప్రజాస్వామ్యంలో మెజారిటీ ముఖ్యం, కానీ మైనారిటీలో ఉన్న అభివృద్ధి చెందిన రాష్ట్రాల ప్రయోజనాలను పణంగా పెట్టి సాగే ‘సంఖ్యా రాజకీయాలుఈ’ దేశ సమగ్రతకు మంచివి కావు. 2031 పునర్విభజన దక్షిణాది రాష్ట్రాల ఆత్మగౌరవానికి పరీక్షా సమయం. ఇప్పుడే మేల్కోకపోతే, భవిష్యత్తులో దక్షిణాది రాష్ట్రాలు కేంద్ర దయాదాక్షిణ్యాలపై ఆధారపడే మున్సిపాలిటీలుగా మిగిలిపోయే ప్రమాదం ఉంది.